In 1991 kwam ik op de wereld — maar mijn verhaal begon natuurlijk al eerder. Het is een verhaal met hoge pieken, diepe dalen en alles daartussen. Ik groeide op in het kleine Vechmaal, op de boerenbuiten. Een plek vol natuur en stilte, maar ook de plek waar ik leerde wat het betekent om sterk te moeten zijn. Als oudste van drie droeg ik al vroeg vele verantwoordelijkheden.

Al in mijn tienerjaren voelde ik dat ik anderen wilde helpen. Ik had een fijn aanvoelen voor wat iemand nodig had. Dat heb ik voor een groot deel te danken aan mijn grootouders. Mijn oma leerde me dat nabijheid soms begint met iets heel eenvoudigs: een luisterend oor en een tas koffie. Zij liet me voelen dat warmte en aandacht iemand kunnen dragen.
Mijn opa gaf me de wijsheid mee dat liefde niet ingewikkeld hoeft te zijn — en dat zachtheid geen zwakte is, maar een kracht.

Toch vond ik mijn diepste veiligheid bij dieren. Paarden, en later mijn hond Kenzo, leerden me wat onvoorwaardelijke nabijheid is. Hoe het voelt om gezien te worden zonder woorden en getroost zonder uitleg. Bij hen ontdekte ik wat echte verbinding betekent: rust, vertrouwen en puurheid. Het zijn precies die waarden die vandaag in mijn werk centraal staan.

Mijn pad was geen rechte lijn. Ik kende omwegen, stiltes, hobbels en valpartijen. Maar juist daar heb ik mijn kracht gevonden. Mijn eigen ervaringen hebben mij geleerd hoe belangrijk het is dat iemand je ziet, je hoort en je blijft dragen wanneer je het even zelf niet kunt.

Vandaag wil ik die plek graag voor anderen zijn.
Een plek waar je mag landen.
Waar je niet “sterk” hoeft te zijn.
Waar je mag voelen, ademen, zoeken en groeien.

Ik geloof dat iedereen het verdient om zich veilig, gehoord en waardevol te voelen.
Daar werk ik elke dag met hart en ziel aan.